Mooie weggetjes

We zijn inmiddels 5 dagen op pad met de trekker en de afgelopen dagen beginnen de wegen idyllische te worden. Nu weten we hoe we de TomTom zo moeten instellen dat we de wegen krijgen die we willen. Auto/kort/geen snelwegen en dan wel eerst even checken of de kortste weg niet de N80 is ofzo. Soms moeten we daarom van plaats naar plaats navigeren.

We komen op mooie plekjes die je nooit zou hebben gezien als je met de auto door het land scheurt. De mensen beginnen ook wat vriendelijker naar ons te lachen als we naar de kant manouveren om ze er lang te laten.

Hans en Rieja kwamen onderweg even gezellig een wijntje drinken en verslag doen van hun vacantie, ze zijn op de terugreis. Na een lange dag sturen vragen we in een kroeg op er niet een hotelletje in de buurt is, er is in westelijk Wallonië bijna niets te vinden. Een stamgast zorgt dat er een kamer gereserveerd wordt in een boerenhoeve 5 km verderop. Er is ook een restaurant bij, fijn want we hadden enorm veel honger.

Toen we de weg weer hadden gevonden na een paar Belse biertjes, kwamen we na een half uur aan op de hoeve. We mochten de trekker op de binnenplaats zetten. Verder gebeurde er daar helemaal niets. Het restaurant was juist die dag gesloten (lijkt wel standaard als wij ergens willen eten/drinken/slapen/boodschappen doen…….) en het ontbijt konden ze niet vroeg serveren. We wilden juist een hotelletje (en geen camping) om de volgende dag weer vroeg op pad te kunnen.

We hebben zelf gekookt in de tuin van de hoeve en na een onrustige nacht (waarvan? Er gebeurde daar niets!) zijn we zo snel mogelijk doorgereden naar Frankrijk. Daar aangekomen meteen een bar tabac in voor een paar goede grands cafe’s en een croissant. Toen we weer weg wilden rijden kwam er zo’n akelig geluid uit de startmotor van te weinig stroom. Ai, zo vroeg in de morgen zowel de koelbox als de Tom Tom en een zwaailicht gebruiken was niet echt te trekken voor dit oude beestje. Gelukkig was het inmiddels wat glooiend en stonden we op een heuvel. Even de heuvel afduwen….et voila…hij startte weer.

De wegen zijn super in Frankrijk. We kunnen goed doorrijden. Alleen het vinden van eet- of drinkgelegenheid laat te wensen over langs deze kleine weggetjes. Gelukkig vonden we nog net op tijd (voor niet Frankrijkgangers: de keuken sluit om 2 uur) een restaurant waar ze nog een salade voor ons in elkaar wilden draaien. Onder toeziend oog van het personeel vertrekken we na de lunch richting Jan en Veerle in Hannappes.

Ze hebben daar op een mooie plek een geweldige schuur die ze bewoonbaar aan het maken zijn. Hier houden we een dag rust. We hebben er nu circa 330 km op zitten en de trekker 30 draaiuren. We zijn ongeveer halverwege….We hebben heeeeeeeeerlijk geBBQt met forelletjes, langoustines en groenten en wijn. De eerste etappe is hiermee mooi afgesloten.

Belgie

De derde dag staat in het teken van Belgie. We gingen vroeg in de middag de grens over. Maar eerst monteerde Karel het “grensverkeerkenteken” op de trekker. In het buitenland is namelijk een kenteken verplicht op een trekker. In Nederland is het enige trekkerkenteken dat we kennen een grensverkeerkenteken. Deze is bedoeld voor als je een landje hebt aan de andere kant van de grens. Wij gaan kijken of je daarmee ook op reis kunt. Jacque en Pascal kwamen naar ons toe om te picknicken, ons te voorzien van petjes en sunblock en bemoedigend toe te zwaaien voor de rest van de route. En dat hadden we nodig. De wegen zijn hier bagger: van die betonplaten met richels. De trekker stuitert er overheen. Je moet je echt schrap zetten. De Tom Tom stuurde ons ook nog langs zeer moeilijk begaanbare onverharde wegen. We konden onze trekkervaardigheid testen. We kwamen op het eind van de dag gebroken aan op een camping.

DE dag

We hadden de eerste dag een behoorlijke tocht gemaakt. Dag 2 zouden we niet verder rijden dan de poort van de Westerscheldetunnel, zo’n 40 km. We hadden dus alle tijd om de blog bij te werken, de uitlaat te lassen, voor de eerste keer tanken, te lunchen met mosselen, nog even bij Betty langs te gaan in ’s Heerenhoek en een avond ons geestelijk voor te bereiden op de nachtelijke tocht door de Westerscheldetunnel.

Wat is Zeeland trouwens akelig winderig. Maar hoewel de wolken erg dreigend waren vielen de buien wel mee.
De Zandkreekdam was een onverwacht opstakel. De sluis stond open en het was ons eigenlijk niet duidelijk wat we als trekker geacht werden te doen. Gelukkig schoot een lokale ons te hulp: gewoon een half uur wachten en dan mochten we er door.Voor het doorbrengen van de avond hadden we Borssele uitgekozen. Een pittoresk dorpje met een mooi kerkje en een lieflijk pleintje onder de rook van een indrukwekkende energiecentrale. Helaas was er alleen een snackbar open…

We gingen daarom al vroeg op pad richting de poort van de Westerscheldetunnel. Om 10 uur zaten we al klaar. Voor de zekerheid belden we de operator of er geen onvoorziene werkzaamheden waren die roet in het eten zouden gooien. Alles was oké. Nog een paar uurtjes wachten. Het was inmiddels vrij koud aan het worden en het was winderig. We zaten daarom als zwervers in een hoekje gewikkeld in slaapzakken te wachten tot het moment. We dachten dat er een hele rij trekkers zich zouden opstellen voor de overtocht. We hadden al bedacht dat we ze hoflijk voor zouden laten gaan omdat wij gigantisch traag zijn. Maar tot onze verbazing waren wij de enige.

Op een gegeven moment zagen we toch een paar koplampen op ons afrijden. De lichten schenen fel in onze ogen terwijl we als zielige verkleumde mensjes op de grond zaten. Het was de politie. Wat WE hier aan het doen waren. Er was melding gemaakt van een tankwagen die illegaal aan het lozen is op de plek waar wij al uren zaten en nog niemand anders hadden gezien. Wij…tankwagen…? Blijkbaar geloofden ze ons niet helemaal en belden ze de operator van de Westerscheldetunnel. Daarna dropen ze af.

Om 12 uur was het dan zover. Het was geweldig. Die poort waar we al uren naar stonden te staren ging open. Op naar de volgende poort. Het duurde verrekte lang voordat die open ging….verdacht want eigenlijk zou die al open moeten staan. Uiteindelijk reden we de weg op richting de Westerscheldetunnel. Een baan was afgezet met kruizen. De andere baan mocht maar 70. Het was een geweldige ervaring. Zo’n klein trekkertje in zo’n grote tunnel…..fantastisch. Zou ik nog wel eens een keer willen meemaken!
Helaas zit dat er niet in. Toen we ons na een half uur tunnel afmeldden bij de operator vertelde ze ons schutterend dat ze een fout had gemaakt bij de beoordeling van de aanvraag. De volgende keer moeten we de trekker toch echt op een dieplader door de tunnel rijden. Daar hebben we voor deze keer dan mooi geluk mee gehad ;-)

De eerste dag

Dat was een happening zeg. We hebben een hele rit erop zitten. ’s Ochtends werden we uitgezwaaid door familie en vrienden. In Delft reden we al bijna de provinciale weg op, we konden nog net op tijd bijsturen. Daarna gingen we volle kracht vooruit naar de pont van Rozenburg. Na de pont moesten via de snelweg (trekkers toegestaan) over het Calandkanaal en het Hartelkanaal. Dat was nou niet echt een heel relaxte route dus zo snel mogelijk zijn we over parallelwegen verder gegaan.

Het was redelijk rustig op de weg dus we hadden ons als doel gesteld tot en met de Zeelandbrug te komen. De Haringvlietdam ging gesmeerd. Nog steeds wisten we niet wat het rare bord betekende maar we werden niet aangehouden. \

Op de Brouwersdam werden we behoorlijk nagestaard door alle surfers en zwemmers en hebben we even geparkeerd voor een lekker visje.

Inmiddels had de Tom Tom het begeven. Piekspanning of trilling? En als ie het wel doet blijken ook veel wegen er niet op te staan ;-( Nog een minpunt is de aangepaste uitlaat. Een oplettende kijken heeft natuurlijk al gespot dat de uitlaat zich ongeveer op gezichthoogte begeeft. In combinatie met een westenwind kon je net zogoed meteen je mond aan de uitlaat zetten. Jammer van al het werk van Karel.

Na vele keren verkeerd rijden en inmiddels een beetje regen kwamen we uiteindelijk bij de voet van de Zeelandbrug, het fietspad. De brug stond open dus we wachtten een tactisch moment af. Met een beetje klamme handjes reden we de brug op. Na 100 meter kwamen we een poort tegen. Deze hadden we van te voren opgemeten dus dat mocht geen probleem zijn. Maar het was toch wel erg krap en meteen moest ik denken aan het artikel dat ik op internet had gevonden van een trekker die het fietspad van de Zeelandbrug een hele dag had geblokkeerd…Gelukkig paste het inderdaad net. Wat is die brug lang. Het duurde maar en het duurde maar. Oh je, dat was een politieauto. We waren ons al helemaal aan het voorbereiden op een vriendelijk gesprek met de agent over huisje in Frankrijk, trekker daar naar toe, kinderdroom, avontuur, geen andere oplossing……Maar aan de voet van de brug stond helemaal niemand ;-).

We hadden al een camping gebeld dat we er aan zouden komen. Een leuke kleine boerencamping. Uiteraard moesten we eerst ons verhaal doen genietend van een lekker kopje koffie. Wat geweldig dat die boeren ook allemaal zo handig zijn. We kregen behalve een rondleiding over het campeerterrein ook een uitleg over de werkplaats en de beschikbare lasinstallaties.

Er wordt wel verbaasd gereageerd als we vertellen dat we ontheffing hebben voor de Westerscheldetunnel. Als dat maar goed gaat…..

Route

Voor wie ons een beetje wil volgen. Zie voor de route de volgende kaart:

Grotere kaart weergeven

Ontheffing passage Westerscheldetunnel

Zoals in het vorige bericht al geschreven: We hebben ontheffing gekregen voor passage van de Westerscheldetunnel met een landbouwvoertuig!!!

Bord spotten

Het lijkt onwaarschijnlijk maar eigenlijk kunnen we bijna niet legaal Nederland uit, althans met een trekker. Uiteraard mogen we niet op de snelweg maar ook vele nationale en provinciale wegen zijn verboden voor trekkers. De route tot Terneuzen hebben we al vooruitgereden met de auto. Hier en daar zullen we wat borden moeten negeren en we hopen dat we daar mee weg komen…

Het pontje bij Rozenburg is geen probleem. Bij het haringvliet wordt het even puzzellen met een wel heel merkwaardig bord.

Hier op de Zeelandbrug passen we wel over het fiestpad. Ze zijn er wel aan het werk dus laten we hopen dat de doorgang niet te smal wordt. En dat we geen agenten tegen komen.....

We moeten wel want ook de Oosterscheldekering biedt geen oplossing....

Het grootste struikelblok is wel de Westerschelde. We hadden een leuke route gepland met het pontje Vlissingen-Breskens. Ai die vaart niet meer, althans niet voor gemotoriseerd verkeer...Gelukkig hebben ze een geweldige snelweg, de westerscheldetunnel waar je ontheffing kan krijgen voor landbouwverkeer. Oke je moet wel in de vroege uurtjes komen opdraven maar we zijn reuze blij met deze oplossing. Je moet er natuurlijk wel speciaal ontheffing voor aanvragen! Deze week hebben we goedkeuring gekregen.

De trekker en de kar

Het is maar goed dat Karel werkeloos is want anders was het noooooooooit op tijd gelukt om de trekker en de kar en alle toebehoren op tijd klaar te krijgen voor de grote rit. Want voor wie het nog niet weet, deze optocht moet binnen 10 dagen aankomen bij ons huis in Sanglier in het midden van Frankrijk. We vertrekken 26 juli vroeg in de ochtend.

En ja, we hadden de trekker natuurlijk ook gewoon in Frankrijk kunnen kopen of we hadden het op een oplegger mee kunnen nemen... maar we vinden het veel leuker het eind zelf te rijden.

De trekker is een Ferrari 75 uit 1972. Het is een 4-wiel aangedreven bosbouwtrekker die in het midden knikt als je stuurt, best eng. De absolute maximumsnelheid is 25 KM per uur ;-) We gaan dus helemaal onthaasten deze vacantie en de andere weggebruikers mogen meedoen.



Karel heeft het nodige groot onderhoud gedaan. Hier voor de kenners een gedemonteerde cilinderkop en motor.