Laatste loodjes / La derniere etappe

Met een helder hoofd en via de fietsroutes reden we, onder toeziend oog van de kampeerders de camping af en de stad door naar het zuiden. Het ging eigenlijk best makkelijk. We reden door een landschap dat al snel bourguinoise werd: heuvels, groen, koeien. We overnachtten in Tonnere. Een mooi stadje, met een geweldige kerk-ziekenzaal van Margariet de Bourgogne met een indrukwekkende zonnewijzer in de vloer. Een ander trekpleister: een magische waterbron Dionne vernoemd naar de keltische godin van het water.

Communicatie op een trekker is trouwens een hoofdstuk apart. Vaak was Lies de navigatrice en Karel de conducteur. De weg vonden we door een juiste mix van GPS en Kaart. Dubbel klopje op de linker schouder van de conducteur: naar links. Dubbel klopje op het hoofd: auto achter je. De conducteur waarschuwt op zijn beurt voor hobbels: `Hou je vast`. De rolbar bleek hiervoor zeer functioneel.

Wat ons heeft verrast is dat we niet zijn aangehouden door de politie. We stonden in Troyes zelfs nog naast een politieauto! Waarschijnlijk is de trekker toch nog sneller… En ons wat magere verblijf in Troyes maakten we goed met een geweldige lunch in Noyers, een miniatuurversie van het middeleeuwse Troyes. En de Champagne maakte plaats voor een heerlijke Chablis, zo lekker vind je ze niet in Nederland. Eindelijk kwamen we aan in de Morvan. Nog een nachtje slapen op de Municipal in Brassy en de volgende dag op pad naar onze eindbestemming Sanglier. De ochtend weer een uitdaging: de band van de kar was plat. Karel had de fiets al van de kar gehaald om naar het dorp te gaan met de band toen een kampeerder met een bandenpomp op de proppen kwam…altijd is er weer een oplossing in de beurt… Die dag vlot op pad: snel naar ons huisje. Door de hete zon en de heuvels van de Morvan. De witte koeien en de bossen. Nog een stop voor een lunch in Onlay en toen de laatste kilometers. We hadden het gehaald. Met wat kleine opstakels (de wond van Lies is al goed aan het helen en de trekker die gaat nog 50 jaar mee), eigenlijk makkelijker dan we dachten bereikten we dan ons huisje in Sanglier.

Een geweldig onthaal door een mooie tuin met veel fruit in de bomen en een geweldig betegeld terras (dank Hans en Ria!!!) en een bubbeltje met de buren.

Het is ons gelukt!

We willen bij deze nog alle mensen die is geholpen hebben onderweg bedanken: Joyce voor het gebruik van het internet in St Honore, De vrienden van Jan en Veerle bij Hannappes voor het gebruik van het internet. Camping Klaverweide (voor de mooie camping, gebruik van internet en de werkplaats) en het Sluisje (voor het s'nachts mogen landen in de schuur na de Westerschedetunnel). Betty en Marianne voor hun aanmoediging voor de Westerscheldetunnel, Jan en Veerle, dank voor de heerlijke rustdag. Jacque en Pascal en Hans en Rieja dank voor jullie support en route. En natuurlijk ook dank voor alle volgens van de blog en de sms-ers. En ook veel dank aan de familie van Adrichem voor hulp en gezelligheid om de trekker voor te bereiden. En iedereen die we zijn vergeten....

Merci a les Belges et Francaises qui nous ont aide en route. Surtout l' homme au bar en Merbes le Chateau qui nous a trouve une Chambres d'hotes et nous a invite a gouter des bierres Belges. Et le couple sympa du Chambre d'hote dans la ferme de Champagne. Et le couple aimable dans Fere Champagnoise qui nous ont trouve un camping et invite pour un appero avec champagne ;-)

Oponthoud

De dag begon met een mislukte reparatie aan het knipperlichtrelais. De enige garage in de buurt was niet behulpzaam en stuurde ons door 15 km verderop (niet op de route). Dat kost 1 uur heen en 1 uur terug! Maar dat lijkt maar niet door te dringen als je dat uitlegt. Gelukkig kwamen we een oude sloop BX tegen waar we van de eigenaar het juiste onderdeel uit konden halen. Wat is Karel toch handig. En route… Eerst nog door de vlaktes van de Marne daarna richting Troyes. Een mooie middeleeuwse stad met vakwerk huizen. Hoe dichten we bij Troyes in de buurt kwamen hoe mooier de dorpjes werden. Uiteraard gingen we er met een grote boog omheen om de snelwegen te vermijden. Althans dat was de bedoeling. Helaas kreeg Lies de haak van de elastische spin met een klap tegen haar kin en moesten we naar een dokter…en ja die zouden we alleen maar vinden in hartje Troyes.
Een heel avontuur met de trekker over de wegen die we normaal juist ontwijken. Na uren wachten bij de EHBO kwam Lies met 5 hechtingen en een stapel recepten het Hopital uit. We waren al laat en het zou moeilijk worden een slaapplek te vinden waar ook de trekker veilig zou zijn. Er zat niets anders op dan de stad verder te doorkruizen naar de Camping Municipal. Gelukkig zitten de Fransen rond deze tijd allemaal aan het diner dus het was redelijk rustig. Ben benieuwd hoe we morgen de stad weer uitkomen.

De regen

De nacht was wat onrustig. Het leek wel of er constant water stroomde… Het bleek de hele nacht geregend te hebben. De lucht was donker en de avond had het nog geonweerd. We kregen al het visioen van een trekker met een verlengde uitlaat in het midden van de weidse velden getroffen door de bliksem. Gelukkig begon het al wat minder hard te regenen zodra we op pad gingen.
Nadeel van de trekker, en vooral de banden is dat water opspat van de wielen. Werden we niet nat van de regen, dan was het wel van het natte wegdek. Het kostte moeite de door de wielen gepureerde naaktslakken te ontwijken ;-§
De champagneranken op heuvels maakten plaats voor de eindeloze akkers van de Marne, kilometers lang.
In Fere Champanoise gingen we op zoek naar logement. Aan een vriendelijk paar vroegen we naar een hotel of camping. We werden uitgenodigd voor een drankje; champagne ;-). De camping was gelukkig niet ver…

Champagne

Een goede rustdag gehouden vrijdag bij Jan en Veerle waar we ook wel aan toe waren want het trekkeren is toch wel vermoeiend (last van spieren die je normaal niet gebruikt en belasting van je rug)
Na lang zoeken in de buurt van Hannappes eindelijk een internetmogelijkheid gevonden, eerst gevraagd in een kroeg maar daar lag de server plat. Later bij een Chambre d’hote geslaagd.
‘S middags lekker geluncht met heerlijke soorten Franse kaas couscoussalade en tomaat. Verrukkelijk allemaal op deze zonovergoten dag
Nog even geholpen met wat klussen aan de schuur en om 19.30 naar het restaurant gewandeld waar we goed hebben gegeten.
De volgende morgen(zaterdag 1 aug.) bijtijds opgestaan, ontbeten, en Lies weer met veel passen en meten onze metalen hutkoffer zo ingedeeld dat deze ook weer dicht kan.
Bij vertrek wilde Veerle graag even voelen wat dat nou is rijden met zo’n trekker dus zij dan ook maar een stukje.
Zo nu dan maar vertrekken. Het was al half elf en we hadden nog een aardig stuk te gaan. Het "streven" is ongeveer 70 a 80 km per dag af te leggen .
De reis ging richting Reims door de noordelijke binnenlanden die bestaan uit uitsluitend uitgestrekte graanvelden afgewisseld met hier en daar een maisveld, erg mooi . De dorpen die we doorkruisten bestonden hoofdzakelijk uit grote schuren met grote combines en tractoren met enorme aanhangers om het geoogste graan te verplaatsen.
In een wat groter dorp even wat inkopen gedaan pour la route en schieten alweer aardig op.
Bij een wissel van chauffeur sloeg de motor af waarna hij wederom niet meer wilde starten, accu leeg, kwam ik tot de conclusie dat zwaailicht en koelbox geen goede combi zijn. Blijkbaar kan de dynamo niet genoeg stroom leveren en loopt langzaam de accu leeg.
Helaas, we stonden bergopwaarts dus aanduwen was geen optie op dit smalle rustige weggetje. Enfin, kar aan de kant, trekker keren al duwend en in tegengestelde richting de helling af……. Hij loopt weer pfffff, en dit alles in de brandende zon.
Eindelijk een dorp met een boulangerie waar Lies even brood en 2 tartelettes au fraises kon kopen, in het andere dorp waren beide bakkers met vacantie
Onderweg een stop voor borrel met kaas en stokbrood, helemaal goed reizen door het Franse binnenland.
Langzaam werd het tijd om een camping of andere verblijfplaats te gaan zoeken om de nacht door te brengen. Lies had al gezien in de kleinecampinggids van de ANWB, dat er weinig tot geen campings waren waarop ik dacht dat we hier en daar wat informatie moesten ontfutselen van de lokalen. Even een bar ingelopen voor een wijntje, zij wisten een gite de france op 1,5 km afstand westwaarts of een camping 10 km noordwaarts. Die laatste leek mij niets want daar waren we een uur geleden langs gereden, dus op pad naar de gite. Na 1,5 km……… GEEN GITE!!!!. Dan maar verder rijden. Inmiddels is het 19.30 en nog niets gevonden.
In het volgende dorp door, wijnranken omringd, in de champagne, een groepje mensen gevraagd naar een gite in de buurt, na enige twijfel zij een oudere vrouw dat zij een kamer had. Zij bleek de vrouw van een champagneboer te zijn en in een enorm huis te wonen aan het begin van het dorp, waar ze ons naartoe stuurde.
We mochten de trekker op de binnenplaats in de schuur parkeren, waar ook een bijgebouw was ingericht op verblijf voor klanten. De mensen waren super vriendelijk en het appartement was fantastisch niet in de laatste plaats omdat de koelkast vol stond met champagne. Wat smaakte dat fantastisch in combinatie met de aardbeientaartjes….

Mooie weggetjes

We zijn inmiddels 5 dagen op pad met de trekker en de afgelopen dagen beginnen de wegen idyllische te worden. Nu weten we hoe we de TomTom zo moeten instellen dat we de wegen krijgen die we willen. Auto/kort/geen snelwegen en dan wel eerst even checken of de kortste weg niet de N80 is ofzo. Soms moeten we daarom van plaats naar plaats navigeren.

We komen op mooie plekjes die je nooit zou hebben gezien als je met de auto door het land scheurt. De mensen beginnen ook wat vriendelijker naar ons te lachen als we naar de kant manouveren om ze er lang te laten.

Hans en Rieja kwamen onderweg even gezellig een wijntje drinken en verslag doen van hun vacantie, ze zijn op de terugreis. Na een lange dag sturen vragen we in een kroeg op er niet een hotelletje in de buurt is, er is in westelijk Wallonië bijna niets te vinden. Een stamgast zorgt dat er een kamer gereserveerd wordt in een boerenhoeve 5 km verderop. Er is ook een restaurant bij, fijn want we hadden enorm veel honger.

Toen we de weg weer hadden gevonden na een paar Belse biertjes, kwamen we na een half uur aan op de hoeve. We mochten de trekker op de binnenplaats zetten. Verder gebeurde er daar helemaal niets. Het restaurant was juist die dag gesloten (lijkt wel standaard als wij ergens willen eten/drinken/slapen/boodschappen doen…….) en het ontbijt konden ze niet vroeg serveren. We wilden juist een hotelletje (en geen camping) om de volgende dag weer vroeg op pad te kunnen.

We hebben zelf gekookt in de tuin van de hoeve en na een onrustige nacht (waarvan? Er gebeurde daar niets!) zijn we zo snel mogelijk doorgereden naar Frankrijk. Daar aangekomen meteen een bar tabac in voor een paar goede grands cafe’s en een croissant. Toen we weer weg wilden rijden kwam er zo’n akelig geluid uit de startmotor van te weinig stroom. Ai, zo vroeg in de morgen zowel de koelbox als de Tom Tom en een zwaailicht gebruiken was niet echt te trekken voor dit oude beestje. Gelukkig was het inmiddels wat glooiend en stonden we op een heuvel. Even de heuvel afduwen….et voila…hij startte weer.

De wegen zijn super in Frankrijk. We kunnen goed doorrijden. Alleen het vinden van eet- of drinkgelegenheid laat te wensen over langs deze kleine weggetjes. Gelukkig vonden we nog net op tijd (voor niet Frankrijkgangers: de keuken sluit om 2 uur) een restaurant waar ze nog een salade voor ons in elkaar wilden draaien. Onder toeziend oog van het personeel vertrekken we na de lunch richting Jan en Veerle in Hannappes.

Ze hebben daar op een mooie plek een geweldige schuur die ze bewoonbaar aan het maken zijn. Hier houden we een dag rust. We hebben er nu circa 330 km op zitten en de trekker 30 draaiuren. We zijn ongeveer halverwege….We hebben heeeeeeeeerlijk geBBQt met forelletjes, langoustines en groenten en wijn. De eerste etappe is hiermee mooi afgesloten.

Belgie

De derde dag staat in het teken van Belgie. We gingen vroeg in de middag de grens over. Maar eerst monteerde Karel het “grensverkeerkenteken” op de trekker. In het buitenland is namelijk een kenteken verplicht op een trekker. In Nederland is het enige trekkerkenteken dat we kennen een grensverkeerkenteken. Deze is bedoeld voor als je een landje hebt aan de andere kant van de grens. Wij gaan kijken of je daarmee ook op reis kunt. Jacque en Pascal kwamen naar ons toe om te picknicken, ons te voorzien van petjes en sunblock en bemoedigend toe te zwaaien voor de rest van de route. En dat hadden we nodig. De wegen zijn hier bagger: van die betonplaten met richels. De trekker stuitert er overheen. Je moet je echt schrap zetten. De Tom Tom stuurde ons ook nog langs zeer moeilijk begaanbare onverharde wegen. We konden onze trekkervaardigheid testen. We kwamen op het eind van de dag gebroken aan op een camping.

DE dag

We hadden de eerste dag een behoorlijke tocht gemaakt. Dag 2 zouden we niet verder rijden dan de poort van de Westerscheldetunnel, zo’n 40 km. We hadden dus alle tijd om de blog bij te werken, de uitlaat te lassen, voor de eerste keer tanken, te lunchen met mosselen, nog even bij Betty langs te gaan in ’s Heerenhoek en een avond ons geestelijk voor te bereiden op de nachtelijke tocht door de Westerscheldetunnel.

Wat is Zeeland trouwens akelig winderig. Maar hoewel de wolken erg dreigend waren vielen de buien wel mee.
De Zandkreekdam was een onverwacht opstakel. De sluis stond open en het was ons eigenlijk niet duidelijk wat we als trekker geacht werden te doen. Gelukkig schoot een lokale ons te hulp: gewoon een half uur wachten en dan mochten we er door.Voor het doorbrengen van de avond hadden we Borssele uitgekozen. Een pittoresk dorpje met een mooi kerkje en een lieflijk pleintje onder de rook van een indrukwekkende energiecentrale. Helaas was er alleen een snackbar open…

We gingen daarom al vroeg op pad richting de poort van de Westerscheldetunnel. Om 10 uur zaten we al klaar. Voor de zekerheid belden we de operator of er geen onvoorziene werkzaamheden waren die roet in het eten zouden gooien. Alles was oké. Nog een paar uurtjes wachten. Het was inmiddels vrij koud aan het worden en het was winderig. We zaten daarom als zwervers in een hoekje gewikkeld in slaapzakken te wachten tot het moment. We dachten dat er een hele rij trekkers zich zouden opstellen voor de overtocht. We hadden al bedacht dat we ze hoflijk voor zouden laten gaan omdat wij gigantisch traag zijn. Maar tot onze verbazing waren wij de enige.

Op een gegeven moment zagen we toch een paar koplampen op ons afrijden. De lichten schenen fel in onze ogen terwijl we als zielige verkleumde mensjes op de grond zaten. Het was de politie. Wat WE hier aan het doen waren. Er was melding gemaakt van een tankwagen die illegaal aan het lozen is op de plek waar wij al uren zaten en nog niemand anders hadden gezien. Wij…tankwagen…? Blijkbaar geloofden ze ons niet helemaal en belden ze de operator van de Westerscheldetunnel. Daarna dropen ze af.

Om 12 uur was het dan zover. Het was geweldig. Die poort waar we al uren naar stonden te staren ging open. Op naar de volgende poort. Het duurde verrekte lang voordat die open ging….verdacht want eigenlijk zou die al open moeten staan. Uiteindelijk reden we de weg op richting de Westerscheldetunnel. Een baan was afgezet met kruizen. De andere baan mocht maar 70. Het was een geweldige ervaring. Zo’n klein trekkertje in zo’n grote tunnel…..fantastisch. Zou ik nog wel eens een keer willen meemaken!
Helaas zit dat er niet in. Toen we ons na een half uur tunnel afmeldden bij de operator vertelde ze ons schutterend dat ze een fout had gemaakt bij de beoordeling van de aanvraag. De volgende keer moeten we de trekker toch echt op een dieplader door de tunnel rijden. Daar hebben we voor deze keer dan mooi geluk mee gehad ;-)

De eerste dag

Dat was een happening zeg. We hebben een hele rit erop zitten. ’s Ochtends werden we uitgezwaaid door familie en vrienden. In Delft reden we al bijna de provinciale weg op, we konden nog net op tijd bijsturen. Daarna gingen we volle kracht vooruit naar de pont van Rozenburg. Na de pont moesten via de snelweg (trekkers toegestaan) over het Calandkanaal en het Hartelkanaal. Dat was nou niet echt een heel relaxte route dus zo snel mogelijk zijn we over parallelwegen verder gegaan.

Het was redelijk rustig op de weg dus we hadden ons als doel gesteld tot en met de Zeelandbrug te komen. De Haringvlietdam ging gesmeerd. Nog steeds wisten we niet wat het rare bord betekende maar we werden niet aangehouden. \

Op de Brouwersdam werden we behoorlijk nagestaard door alle surfers en zwemmers en hebben we even geparkeerd voor een lekker visje.

Inmiddels had de Tom Tom het begeven. Piekspanning of trilling? En als ie het wel doet blijken ook veel wegen er niet op te staan ;-( Nog een minpunt is de aangepaste uitlaat. Een oplettende kijken heeft natuurlijk al gespot dat de uitlaat zich ongeveer op gezichthoogte begeeft. In combinatie met een westenwind kon je net zogoed meteen je mond aan de uitlaat zetten. Jammer van al het werk van Karel.

Na vele keren verkeerd rijden en inmiddels een beetje regen kwamen we uiteindelijk bij de voet van de Zeelandbrug, het fietspad. De brug stond open dus we wachtten een tactisch moment af. Met een beetje klamme handjes reden we de brug op. Na 100 meter kwamen we een poort tegen. Deze hadden we van te voren opgemeten dus dat mocht geen probleem zijn. Maar het was toch wel erg krap en meteen moest ik denken aan het artikel dat ik op internet had gevonden van een trekker die het fietspad van de Zeelandbrug een hele dag had geblokkeerd…Gelukkig paste het inderdaad net. Wat is die brug lang. Het duurde maar en het duurde maar. Oh je, dat was een politieauto. We waren ons al helemaal aan het voorbereiden op een vriendelijk gesprek met de agent over huisje in Frankrijk, trekker daar naar toe, kinderdroom, avontuur, geen andere oplossing……Maar aan de voet van de brug stond helemaal niemand ;-).

We hadden al een camping gebeld dat we er aan zouden komen. Een leuke kleine boerencamping. Uiteraard moesten we eerst ons verhaal doen genietend van een lekker kopje koffie. Wat geweldig dat die boeren ook allemaal zo handig zijn. We kregen behalve een rondleiding over het campeerterrein ook een uitleg over de werkplaats en de beschikbare lasinstallaties.

Er wordt wel verbaasd gereageerd als we vertellen dat we ontheffing hebben voor de Westerscheldetunnel. Als dat maar goed gaat…..